Waarom ik dit opschrijf¶

Dit is de vraag die ik het vaakst krijg. Ik ga mijn gereedschap hier niet uitstallen, want dat is inwisselbaar en het is ook het minst interessante deel. Wat telt is de volgorde van denken. Wie die volgorde aanhoudt, komt met eenvoudige middelen verder dan iemand met dure software en een slordige redenering.

Eerst meten, en meten zoals een bezoeker¶

Ik begin met een schone omgeving: geen geschiedenis, geen eerder gegeven toestemming, niets dat de uitkomst kleurt. Daarna leg ik al het netwerkverkeer vast.

Dat doe ik drie keer: zonder iets aan te klikken, na alles weigeren, en na alles accepteren. Het verschil tussen die drie is waar de bevinding zit. Eén meting over alles heen wist juist het interessante uit.

En ik gedraag me als een bezoeker, geen scanner. Scrollen, wachten, doorklikken. Veel volgtechniek wacht op gedrag, en wie alleen de eerste seconde bekijkt, ziet de brave helft.

Dan lezen wat er werkelijk gebeurde¶

De opname uitlezen is het ambacht. Welke domeinen werden geraakt, welke waarden gaan mee, en zijn die stabiel genoeg om als sleutel te dienen. Hoe dat er technisch uitziet staat in Netwerkverkeer lezen via HAR-files.

Hier let ik op drie dingen die me anders op een fout betrappen. Een naam in de code is nog geen tracker, dus ik tel alleen wat ik heb zien vuren. Een mislukte meting is geen schone site, die heet "geen bruikbaar verkeer opgevangen". En achtergrondruis van mijn eigen toestel trek ik eruit voordat ik iets aan een partij toeschrijf.

Daarna probeer ik mezelf onderuit te halen¶

Voordat ik iets opschrijf, beredeneer ik het tegendeel. Kan dit verkeer een onschuldige verklaring hebben. Bestaat er een uitzondering in de wet die dit dekt. Is er een technische reden die ik over het hoofd zie.

Pas als dat niet lukt, wordt het een bevinding. Deze stap kost de meeste tijd en levert de minste tekst op, en hij is de reden dat mijn stukken blijven staan als er tegengas komt.

Elk woord krijgt een bewijsniveau¶

Ik label iedere uitspraak: gemeten, afgeleid, of vermoed. Een tracker-verzoek bewijst dat er data vertrekt, niet waar die belandt of wie hem inziet. Een sterke aanwijzing is nog geen overtreding; de meting stelt vast, de kwalificatie is aan het recht.

En ik schrijf op wat ik níét zag, want een nulbevinding is ook een bevinding. Alles wat ik met een browsermeting vaststel is bovendien een ondergrens, omdat het grootste deel van de handel tussen servers loopt.

Wat ik nooit doe¶

Ik stuur onderzoeksmateriaal niet naar een clouddienst of een taalmodel. Gelekte gegevens onderzoek ik in een afgesloten omgeving zonder netwerk. Wie een lek onderzoekt hoort het lek niet te vergroten.

Ik corrigeer ook nooit stil. Blijkt iets fout, dan staat de correctie er zichtbaar en gedateerd bij, met de oorspronkelijke tekst erbij.

Waarom dit werkt¶

Er zit geen geheim in. Het is traag, het is saai op de plek waar het ertoe doet, en het is volledig na te doen. Dat laatste is het punt: een bevinding die alleen ik kan reproduceren is geen bevinding.

Zie ook Netwerkverkeer lezen via HAR-files, Beargumenteer eerst het tegendeel van je eigen bevinding en Label elke bevinding op bewijsniveau.