Het ongemak¶

Je naam in een krant zien is vreemder dan ik had verwacht. Niet omdat het onaangenaam is, maar omdat er daarna iets verschuift in hoe mensen op je reageren.

Deuren die dicht zaten gaan open. Mensen die niet terugschreven, schrijven terug. Sommigen worden opeens hartelijk. En het ongemakkelijke is dat ik precies dezelfde persoon ben die dezelfde metingen doet op dezelfde manier. Het werk is niet beter geworden op de dag dat er iets over werd geschreven.

Dus wat is er dan wel veranderd?

Wat er veranderde¶

Er is geen kwaliteit bijgekomen. Er is een signaal bijgekomen.

De meeste mensen kunnen niet beoordelen of een privacyonderzoek deugt. Daarvoor moet je netwerkverkeer kunnen lezen, weten wat een identifier is, en kunnen inschatten of een conclusie de meting draagt. Dat kost uren en het vereist kennis die vrijwel niemand heeft.

Wat mensen wel kunnen: kijken of een ander ze al serieus heeft genomen. Een artikel, een naam bij een medium, een citaat. Dat is in één seconde af te lezen en het vergt geen enkele inhoudelijke kennis.

Dus wordt daarop beoordeeld. Niet uit luiheid, maar omdat het het enige signaal is dat binnen bereik ligt.

Dat is dezelfde wet als overal in dit manuscript¶

Zodra ik het zo formuleer, herken ik het en is het ongemak grotendeels weg.

Ik betoog elders dat een markt concurreert op wat te beoordelen valt vóór de aankoop, en dat kwaliteit die pas later blijkt daarom sneuvelt. Dat de vinkjeszetter overtuigt omdat zijn signaal leesbaar is, terwijl het vermogen van de vakman dat niet is. Dat we bevoegdheid meten omdat papier telbaar is en bekwaamheid niet.

Dit is precies hetzelfde, nu toegepast op mij. Mijn werk is de onmeetbare kant, mijn naam in een krant is de meetbare kant, en mensen doen wat iedereen doet: ze gebruiken wat af te lezen is.

Ik kan daar moeilijk verontwaardigd over zijn, want ik beschrijf al honderd notities lang dat mensen zo werken.

De eerlijke kant¶

Er hoort bij dat ik hiervan profiteer en dat ik het bewust gebruik.

Ik zoek media-aandacht als dat nodig is, en niet uit ijdelheid. Een meting verandert niets. Een meting waar over geschreven wordt, leidt tot Kamervragen, en dan gaat er soms daadwerkelijk een tracker uit. Dat signaal is een hefboom en ik zou dom zijn hem te laten liggen.

Het is dus geen zuiver systeem dat mij onrecht doet. Het is een systeem waar ik gebruik van maak op de momenten dat het mij uitkomt, en waar ik me over verwonder op de momenten dat het mij ineens zichtbaar maakt voor mensen die mijn werk niet kennen.

Wat ik ervan probeer te onthouden¶

Twee dingen, en het tweede is het belangrijkste.

Het eerste: de aandacht zegt niets over de kwaliteit van het werk. Op de dagen dat niemand belt, is het werk niet slechter, en op de dagen dat iedereen belt niet beter. Als ik dat verwar, laat ik iets anders dan de meting bepalen wat ik ga onderzoeken.

Het tweede: als een signaal zo makkelijk werkt bij mij, werkt het net zo makkelijk bij iemand die het niet verdient. Iemand met een artikel achter zich krijgt dezelfde deuren open, ook als het werk niet deugt. Dat is precies waarom ik alles narekenbaar maak. Het is het enige tegengif tegen het feit dat mensen mij op mijn signaal beoordelen: zorgen dat er onder dat signaal iets ligt dat iedereen zelf kan controleren.

Zie ook Op IT-afdelingen beslist wie het vak nooit beoefende, Nederland heeft een wettelijke bekwaamheidseis en toetst hem niet en Waarom krijgen mijn stukken zoveel tractie?.