Ophouden met tegenvechten¶

De standaardhouding tegenover angst is bestrijden. Je hebt er last van, dus het moet weg. Het is een storing, een ziekte, iets wat je niet zou moeten hebben, en de opdracht is om er vanaf te komen.

Ik denk dat die houding het in stand houdt.

Wat mij verder bracht was de omkering: ga de strijd aan mét je angst in plaats van tegen je angst. Niet als tegenstander, maar als iets dat meekomt. Leer ermee leven in plaats van ondanks te leven.

Dat verschil is niet semantisch. Leven ondanks je angst betekent dat elke dag een overwinning moet zijn, en dat elke dag zonder overwinning een nederlaag is. Leven ermee betekent dat de dag gewoon doorgaat.

Waarom dit niet alleen mijn indruk is¶

Dit is geen origineel idee, en dat vind ik geruststellend. De hele beweging binnen de psychologie die acceptatie centraal stelt, werkt op deze omkering: niet de klacht bestrijden maar de worsteling ermee loslaten, en ondertussen doen wat je van waarde vindt. Bij angststoornissen is exposure, dus opzoeken in plaats van vermijden, al decennia de best onderbouwde aanpak die er is.

Wat ik hier beschrijf is dus geen alternatief voor behandeling. Het is ongeveer wat de behandeling zegt, opgeschreven vanuit de ervaring in plaats van vanuit de theorie.

De uitbreiding waar ik minder zeker van ben¶

Mijn vermoeden is dat dit verder reikt dan angst. Bij depressie lijkt hetzelfde patroon te spelen: het gevecht tegen de toestand kost meer dan de toestand. En ik vraag me af of het bij lichamelijke aandoeningen die niet overgaan ook zo werkt, waar de omslag van bestrijden naar meedragen het verschil maakt tussen een leven eromheen en een leven ermee.

Dat laatste is een gedachte en geen bevinding. Ik heb er de ervaring niet voor, en het is precies het soort uitspraak waarvan ik wil dat een lezer hem als vermoeden leest.

Waarom dit in mijn manuscript staat¶

Ik schreef een novelle vanuit mijn eigen angststoornis, en het schrijven zelf was een deel van dezelfde beweging: het ding aankijken in plaats van het wegduwen. Zie Ik schreef een novelle vanuit mijn angststoornis.

En er loopt een lijn naar iets dat ik elders in dit manuscript beweer: dat doorstane tegenslag mensen vormt op een manier die comfort niet kan. Zie Doorstane tegenslag vormt mensen sterker dan comfort. Angst omarmen in plaats van bestrijden is daar de persoonlijke versie van.