Wat er precies vertrekt¶

Op de omgeving die je pas na inloggen met DigiD bereikt, staat een verhulde eerste-partij-hostnaam: adobe-analytics-dc.belastingdienst.nl. Die lijkt van de Belastingdienst zelf, maar wijst via een DNS-omleiding naar data.adobedc.net, de infrastructuur van Adobe in de Verenigde Staten. Het lijkt dus eigen, het is het niet.

Bij het openen van een aanslag en het starten of annuleren van een iDEAL- of Wero-betaling vertrekt een verslag: welke belasting het betreft, of hij openstaat, het jaar, en het startmoment van de betaling. Zelfs het omschakelen naar donkere modus wordt als gebeurtenis geregistreerd. Aan al die handelingen hangt een identifier die twee jaar meegaat.

Wat er niet meegaat¶

Voor de eerlijkheid van de claim is dit even belangrijk: het bedrag, je BSN en je IBAN gaan aantoonbaar niet mee. Dit is geen lek van je rekeningnummer. Het is iets subtielers, en daardoor makkelijker te bagatelliseren: een gedrags- en handelingsprofiel, gekoppeld aan een persistente sleutel, bij een Amerikaans reclamebedrijf.

Waarom dit zwaarder weegt dan op een webwinkel¶

Dit is de Belastingdienst, het deel van de staat waar je het minst te kiezen hebt. Je moet betalen, je moet DigiD gebruiken. En het speelt in de omgeving rond de toeslagen, precies de plek die de overheid na de affaire zou herstellen. Waar de burger geen uitweg heeft, hoort de meetlat strenger te zijn, niet losser. Zie ook De sterkste bevindingen liggen achter DigiD en vitale publieke diensten.

De keten die eronder ligt¶

Twee verwante bevindingen maken het beeld compleet: er is Achter de overheidslogin is helemaal geen toestemmingsvraag, en Hoe gevoeliger de context, hoe langer de identifier meegaat de identifier meegaat. De zaak zelf eindigde zoals een dossier hoort te eindigen: gemeten, gemeld, gestopt en erkend. Na Kamervragen zette de dienst de tracker uit, meldde zichzelf bij de Autoriteit Persoonsgegevens, en de staatssecretaris erkende de schending van de ePrivacy-regels en de AVG.