Bewijs dat alleen de belanghebbende partij kan produceren, is geen bewijs
Na een incident komt de geruststelling bijna altijd van iemand met een belang bij die geruststelling. Dat geldt voor een dader die vernietiging belooft, en net zo goed voor een leverancier die zijn eigen logboeken beheert en zelf bepaalt wat eruit komt. De toets is simpel: kan een buitenstaander dit narekenen, en is het spoor onwijzigbaar voor wie er baat bij heeft. Kan dat niet, behandel de situatie dan alsof de ongunstige uitkomst waar is.
Het patroon¶
Na een incident volgt de geruststelling, en die komt bijna altijd van iemand met een belang bij die geruststelling.
De duidelijkste vorm is een afpersende partij die verklaart de gestolen gegevens te hebben vernietigd. Dat is geen bewijs. Het is een mededeling van degene die er baat bij heeft dat er niet verder wordt gezocht, over een handeling die per definitie niet te controleren is.
De vorm die vaker voorkomt en minder opvalt, is de leverancier die zijn eigen logboeken beheert. Hij bepaalt wat er wordt vastgelegd, hoe lang het bewaard blijft, en welk deel ervan naar buiten gaat. De conclusie dat er niets is uitgelekt, komt dan uit een bron die zelf de omvang van het lek bepaalt.
De toets¶
Twee vragen, en beide moeten met ja beantwoord kunnen worden.
Kan een buitenstaander dit narekenen? Niet: mag hij het inzien als hij netjes vraagt. Kán hij het, met middelen die hij zelf heeft of die onafhankelijk beheerd worden.
Is het spoor onwijzigbaar voor wie er belang bij heeft? Een logboek dat de belanghebbende zelf kan aanpassen of laten verlopen, is geen spoor maar een verklaring in tabelvorm.
Vallen beide antwoorden negatief uit, dan is de geruststelling hooguit een bewering met een geruststellende toon.
Wat je er dan mee doet¶
Niet: het tegendeel beweren. Er is geen bewijs dat de gegevens wél zijn misbruikt, en dat mag je dus ook niet schrijven.
Wel: de risicoanalyse bouwen alsof de ongunstige uitkomst waar is. Dat is niet cynisch, het is de enige verdedigbare grondslag zolang de gunstige uitkomst onbewijsbaar is. Voor de getroffen persoon maakt het namelijk niets uit of zijn gegevens werkelijk zijn doorverkocht: hij moet hoe dan ook zijn wachtwoorden wisselen en alert zijn op fraude.
En: benoem de bron van de geruststelling in het stuk zelf. Niet dat de gegevens vernietigd zijn, maar dat de partij dat verklaart, en dat niemand het kan controleren. Zie Dat een tool iets kan, bewijst niet dat het gebeurde, Een advertentiesysteem mag meeverkopen zonder ooit een bod te doen en Wie niet kan zeggen welke gegevens zijn vertrokken, bewijst daarmee dat hij het niet bijhield.
Waarom dit ook op mijzelf slaat¶
De regel snijdt beide kanten op. Ik ben zelf de belanghebbende partij bij mijn eigen metingen, en mijn scanner is mijn eigen logboek.
Daarom publiceer ik de opzet, bewaar ik de ruwe opnames, en beschrijf ik hoe iemand anders dezelfde meting kan doen zonder mijn gereedschap. Een bevinding die alleen met mijn scanner te reproduceren is, valt onder precies dezelfde kritiek als een leverancier die zijn eigen logboek toont.